http://tabbal.blogfa.com/ ما دقیقن منتظر چی هستیم؟ fa blogfa.com Tue, 10 Nov 2009 15:28:12 GMT http://tabbal.blogfa.com/post-192.aspx <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>در يك ساعتي كه توي كلوپ تيراندازي منتظر نشستم تا كلاس‌ت تمام شود، از پشت شيشه به تو و چند نفر ديگري كه اسلحه را طوري دستتان گرفته بوديد انگار مي‌خواهيد درست قلب كسي را نشانه برويد نگاه مي‌كردم و به اين نتيجه رسيدم كه اصولن ورزش كردن يك جور وحشي بازي است كه براي سلامت انسان بسيار لازم است.</P> <P> </P> Tue, 10 Nov 2009 15:28:12 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=tabbal&postid=192 tabbal http://tabbal.blogfa.com/post-192.aspx http://tabbal.blogfa.com/post-191.aspx <P dir=rtl>آن‌وقت‌ها </P> <P dir=rtl>معناي " هيچ چيز براي از دست دادن نداشتن " را  نمي‌فهميدم. </P> <P dir=rtl>حالا</P> <P dir=rtl>هيچ كس بهتر از من معناي" هيچ چيز براي از دست دادن نداشتن" را نمي‌فهمد.</P> <P dir=rtl>و چقدر دشوار بود فهمیدنش.</P> <P> </P> Tue, 10 Nov 2009 15:27:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=tabbal&postid=191 tabbal http://tabbal.blogfa.com/post-191.aspx http://tabbal.blogfa.com/post-190.aspx <P dir=rtl align=justify>ساعت ميدان توپخانه را جايي كار گذاشته‌اند كه فقط من مي‌دانم كجاست.آدم‌هاي ديگر فقط مي‌شنوند كه راس هر ساعت، صداي نواختن ساعتي از جايي مي‌آيد . دانگ دانگ دانگ. به تعداد ساعتي كه راسش است مي‌نوازد. حالا هيچ كس جز من نمي‌داند كه اين ساعت چند روز است خوابيده. زوي ساعت دوازده و نيم مانده و تكان نمي‌خورد. آخر ساعت ميدان توپخانه را جايي كار گذاشته‌اند كه فقط من مي‌دانم كجاست.</P> <P dir=rtl align=justify> <IMG height=247 src="http://2.bp.blogspot.com/_wTwR1tM0upw/Sgcw7UNHCgI/AAAAAAAACnE/TglyGjZhMPw/s400/%D9%85%DB%8C%D8%AF%D8%A7%D9%86+%D8%AA%D9%88%D9%BE%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87+%D8%B3%D8%A7%D9%84+%DB%B1%DB%B3%DB%B2%DB%B5.jpg" width=389></P> <P dir=rtl align=justify>*توضیح اینکه این جا میدان توپخانه است به سال ۱۳۲۵ هجری خورشیدی</P> Tue, 10 Nov 2009 14:44:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=tabbal&postid=190 tabbal http://tabbal.blogfa.com/post-190.aspx http://tabbal.blogfa.com/post-189.aspx <H2 dir=ltr> </H2> <P dir=ltr align=right><A href="http://khabaronline.ir/news-23713.aspx" target=_blank>ما داریم کجا زندگی می کنیم؟</A></P> Mon, 09 Nov 2009 12:12:14 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=tabbal&postid=189 tabbal http://tabbal.blogfa.com/post-189.aspx http://tabbal.blogfa.com/post-187.aspx <P dir=rtl>چرا بايد ادامه بدم؟</P> Sat, 07 Nov 2009 18:54:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=tabbal&postid=187 tabbal http://tabbal.blogfa.com/post-187.aspx http://tabbal.blogfa.com/post-188.aspx   <P></P> <P>نگذار این شهر بی رحم تو را از پا در آورد. </P> <P></P> <P><EM>از حباب شیشه ی سیلویا پلات</EM></P> Sat, 07 Nov 2009 09:06:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=tabbal&postid=188 tabbal http://tabbal.blogfa.com/post-188.aspx http://tabbal.blogfa.com/post-186.aspx <P dir=rtl align=justify>عجيب است. هميشه در سخت‌ترين و بدترين لحظه‌هاي زندگي‌ام، بچه‌‌‌ي بيماري نزديكم هست كه در حد مرگ گريه مي‌كند و جيغ مي‌كشد.يعني نقشش دقيقن ريدن توي اعصاب من است. جوري كه در آن لحظه موفق مي‌شوم بدترين تصميم را بگيرم.</P> Thu, 05 Nov 2009 13:28:38 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=tabbal&postid=186 tabbal http://tabbal.blogfa.com/post-186.aspx http://tabbal.blogfa.com/post-185.aspx <P dir=rtl align=justify>نمي‌توانم ننويسم. از صبح همين طور تهوع داشته‌ام. هي دست به دهان دويده‌ام بيرون از كلاس. مثل همه‌ي وقت‌هايي كه اضطراب دارم خيلي زياد. مثل همه‌ي وقت‌هايي كه مي‌دانم اتفاق بدي دارد مي‌افتد و كاري از دستم برنمي‌آيد. از صبح صحنه‌هاي <A href="http://www.imdb.com/title/tt1032846/" target=_blank>این فیلم</A> لعنتي از جلوي چشمم كنار نمي‌رود. نمي‌تواند قبول كنم كه همه چيز خوب پيش خواهد رفت. ور سرزنش‌گر ذهنم مدام تكرار مي‌كند :"تنهايي از پسش برنمي‌آيد. تنهايي از پسش برنمي‌آيد." و هي بغضم مي‌تركد فكر كه مي‌كنم به تو، به شما كه حالا دو نفريد. تا فردا ساعت چهار بي‌شك مي‌ميرم.</P> <P dir=rtl align=justify> </P> Tue, 03 Nov 2009 20:54:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=tabbal&postid=185 tabbal http://tabbal.blogfa.com/post-185.aspx http://tabbal.blogfa.com/post-184.aspx <P dir=rtl align=justify>درست در يكي از مهم‌تريم لحظه‌هاي زندگي‌ام،‌توي فرودگاه،‌زماني كه داشتم سوار هواپيما مي‌شدم تا براي هميشه از اين‌جا بروم،‌پسري كه روي صندلي مترو كنارم نشسته بود زد روي كوله‌پشتي‌ام و با خانوم خانوم گفتنش از خواب بيدارم كرد. چه كارم داشت؟ مي‌خواست بگويد روسري‌ام از سرم افتاده. قبلن برايتان توضيح داده‌ام كه.زندگي واقعي من آن چيزي‌ است كه توي خواب مي‌بينم. اين زندگي‌ام خواب‌هاي آشفته‌ي زندگي واقعي‌ من است.خب فكر مي‌كنم بتوانيدحدس بزنيد در آن لحظه چه حسي نسبت به آن پسر،‌روسري‌ام و احمدي نژاد داشتم.</P> <P dir=rtl align=justify> </P> Mon, 02 Nov 2009 14:55:29 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=tabbal&postid=184 tabbal http://tabbal.blogfa.com/post-184.aspx http://tabbal.blogfa.com/post-183.aspx <P dir=rtl> رفته‌اي پياده‌روهايي را كه يك‌جايي تمام مي‌شوند و مي‌رسند به ديوار؟بازگشتن ازشان عجيب تلخ است.</P> <P dir=rtl> </P> Sun, 01 Nov 2009 17:07:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=tabbal&postid=183 tabbal http://tabbal.blogfa.com/post-183.aspx